W rolach głównych
W Jailhouse Rock, reprezentował to wszystko o co chodzi w rockabilly.
On po prostu był rockabilly.
Podłym, pewnym siebie i wulgarnym.
W tym filmie, nie zawracał sobie niczym dupy.
Tylko rock' n' roll, żyj szybko, umrzyj młodo...
i pozostaw po sobie przystojnego trupa.
Oglądałem to całe "hillbilly" i tak bardzo chciałem nim być.
Elvis był przystojny.
Żadna ze mnie ciota,
ale Elvis był ładniejszy od większości kobiet.
Zawsze sobie mówię, że gdybym musiał przelecieć faceta.
Gdybym musiał...
gdyby od tego zależało moje życie...
przerżnąłbym Elvisa.
Ja też.
- Powaga? - Oczywiście, gdyby żył.
Nie winię cię.
Więc, oboje bzyknelibyśmy Elvisa.
Miło spotkać kogoś o podobnych zainteresowaniach, nie?
No dobra, starczy już o Królu. A co z tobą?
To znaczy?
Może poszłabyś ze mną do kina?
Na co?
Potrójny seans z Sonnym Chibą.
"Uliczny wojownik", "Powrót ulicznego wojownika"...
i "Siostra ulicznego wojownika".
- Kim jest Sonny Chiba? - Sonny Chiba?
To obecnie najlepszy aktor wschodnich sztuk walki.
Chcesz mnie zabrać na film o kung fu?
Na trzy filmy kung fu.
Raczej nie.
To chyba nie mój konik.
PRAWDZIWY ROMANS
w pozostałych rolach
muzyka
Aby znaleźć prawdziwą miłość
musiałam przemierzyć bezdroża Florydy
i przyjechać aż do Detroit.
Nawet mając milion lat do namysłu...
nie wpadłabym na to,
że prawdziwa miłość i Detroit idą ze sobą w parze.
Do dzisiaj tamte wydarzenia wydają mi się odległym snem.
Ale ten sen był prawdą...
i miał na zawsze zmienić nasze życie.
Zdjęcia
Gdy pytałam Clarence'a
scenariusz
czemu nasz świat jakby się rozpada...
On odpowiadał: "Tak to już jest. Ale pamiętaj...
"...że może być inaczej".
Tak to jest z miłością.
Przeważnie tak się układa, ale czasami może być inaczej.
Reżyseria
Moje serce bije i przywołuje ten czas.
Nie ruszaj się, Tojo.
Za chwilę stracisz przytomność...
To starodawna technika.
Tlen. Chodź.
A niech to! O mój Boże, tak mi przykro.
- Jesteś cały? - Tak, w porządku.
- Jestem straszną niezdarą. - Wypadki chodzą po ludziach.
Co za wspaniała filozofia. Jesteś kochany.
A mogłeś się zachować jak prawdziwy fiut.
No dalej! Gotowy?
Larry, dokąd idziemy?
Słuchaj nie wiemy co się teraz wydarzy.
- Boisz się? - To moje pranie!
- Mogę palić? - Jasne.
- Powiesz mi co straciłam? - Pewnie.
Widzisz tego gościa? To Sonny Chiba.
- Ten Azjata? - Tak, ten w czarnym.
- Chcesz fajkę? - Nie.
Został wynajęty, żeby tamtego załatwić.
- Wszędzie masz pop corn. - Dzięki.
On jest dobry?
Nie tyle dobry, co kawał z niego sukinsyna.
Płacą mu za kasowanie kolesi.
- Przyszłaś na trzy filmy kung fu? - Pewnie, czemu nie?
Jesteś moją wyśnioną dziewczyną. To wszystko.
- Wiesz może, która godzina? - Coś koło północy.
- Pewnie jutro musisz wcześnie wstać? - Nie specjalnie, a co?
Zawsze po filmie lubię o nim pogadać przy ciastku.
Taka tradycja.
Lubisz zjeść ciastko po dobrym filmie?
Uwielbiam ciastka po filmie.
A wybrałabyś się na ciastko ze mną?
Z przyjemnością.
W tym filmie niczym nie zawracał sobie dupy.
Tylko rock-and-roll, żyj szybko, umrzyj młodo...
i zostaw po sobie przystojnego trupa.
Ale wystarczy już o Królu. A co z tobą?
- To znaczy? - Opowiedz mi o sobie.
Co chcesz wiedzieć?
Na początek czym się zajmujesz? Skąd jesteś?
Twój ulubiony kolor? Ulubiony aktor?
Jaką lubisz muzykę? Co cię rajcuje, a co dołuje?
I najważniejsze, czy masz chłopaka?
Pytaj jeszcze raz, po kolei.
- Czym się zajmujesz? - Nie pamiętam.
- Skąd jesteś? - Nie wiem.
- Jaki jest twój ulubiony kolor? - Nie wiem. Czarny?
- A twój ulubiony aktor? - Burt Reynolds.
- Chcesz kawałek mojego ciastka? - Tak.
- Malutki. - No dobra.
Dobre?
Dobre, co? Smakowało?
- Jaką lubisz muzykę? - Phila Spectora.
Dziewczęce wygłupy w stylu - "He is a rebel".
Co cię kręci?
Mickey Rourke,
człowiek, który potrafi docenić dobre rzeczy w życiu, jak cukier.
Głos Elivsa, kung fu, ciastka.
A dołuje?
Persowie.
Masz chłopaka?
Zapytaj mnie o to póżniej.
Czemu w pustym kinie, usiadłaś właśnie obok mnie?
Bo wyglądałeś na miłego gościa.
Dlatego musiałam obsypać cię popcornem.
Ja zapłacę. Co teraz?
- Mogę zerknąć? - Nie możesz. Nie otwieraj oczu.
No dobra, zapalam światło. Dobrze, możesz już otworzyć.
Ale fajne miejsce do pracy!
W dechę. Mam klucze, więc wpadam tu poczytać komiksy, posłuchać muzy.
- Długo już tu pracujesz? - Ze cztery lata.
- To dość długo. - Tak, ale nie jest żle.
Przyjażnię się z większością klientów.
Więc się tu obijam, gawędzę, czytam komiksy.
Dużo ci płacą?
Nie... i tu zaczynają się kłopoty.
Szef to całkiem niezły koleś.
Pożycza mi pieniądze, gdy jestem w potrzebie.
Chcesz zobaczyć pierwszy numer "Spidermana"?
Jasne.
To świetna opowieść, znakomite postacie, piękna grafika.
W tym numerze, Nick, nosi na szyi ten pierścionek od swej ukochanej.
I gdzieś w środku komiksu,
wdaje się w bójkę z tym nazistowskim gnojkiem.
I ten Kraut zrywa mu łańcuszek. Pierścionek wylatuje za burtę.
Nick nurkuje, żeby go odnależć.
Świetne, co?
Co się stało? Płaczesz? Zrobiłem coś nie tak?
- Nic nie zrobiłeś. - Więc o co chodzi?
Muszę ci o czymś powiedzieć.
To nie przypadek, że znalazłam się w tym kinie.
Zapłacono mi.
Skoro ci zapłacono, to kim jesteś? Sprawdzasz bilety?
Pilnujesz tylnego wejścia?
Nie sprawdzam biletów. Jestem dziewczyną na telefon.
- Dziwką? - Nie!
Dziewczyną na telefon. To różnica.
Pamiętasz miejsce, w które mnie wczoraj zabrałeś?
- Tam gdzie pracujesz? - "Bohaterowie na sprzedaż"?
- Masz szefa, prawda? - Tak.
- Jak ma na imię? - Lance.
To on. Zadzwonił do mojej firmy. Zamówił ci dziewczynę.
Chciał żebyś zaliczył.
Mówił, że rzadko wychodzisz, a to twoje urodziny...
Chciał, żebym udawała, że to przypadek.
Skąd wiedział, że będziesz w tym kinie?
Zawsze chodzę na filmy w urodziny.
Rzeczywiście dzwonił i pytał na jaki film idę.
- Nie jesteś wściekły? - Nie. Sam nie wiem...
Ale z nikim nie było mi jeszcze tak dobrze.
Wiedziałem, że coś się święci.
Niemożliwe żebyś mnie tak od razu polubiła.
Nawet nie wiesz jaką poczułem ulgę, kiedy zobaczyłem,
- że nie masz fiuta pod sukienką. - Przestań być taki spokojny!
Zajrzyj do domu. Na telewizorze leży list.
"Drogi Clarence," to wszystko, bo nie mogłam napisać nic więcej.
Postanowiłam być szczera.
Jeśli mnie odprawi z kwitkiem mówiąc "odchrzań się", tak właśnie zrobię.
- Z kwitkiem? Z jakim kwitkiem? - Proszę zamknij się!
Staram się być szczera.
Pracuję w agencji od czterech dni, jesteś moim 3 klientem.
Chciałabym byś wiedział, że nie jestem jakimś starym towarem!
Nie jestem śmieciem, tylko porządnym człowiekiem.
Jestem naprawdę dobrą osobą.
A jeśli chodzi o uczucia...
Jestem stuprocentową monogamistką.
Wystarczy ci jeden facet?
Dokładnie, jeśli jestem z tobą, to tylko z tobą.
I nie potrzebuję nikogo innego.
I jeszcze jedno:
Mówiąc, że z nikim nie było ci tak dobrze... miałeś na myśli seks?
Tak. Ale także resztę nocy.
W życiu nie bawiłem się tak dobrze z dziewczyną.
To prawda. Lubisz Elvisa. Lubisz Janis...
filmy kung fu i rodzinę Partridge'ów...
Co do Partridge'ów, to udawałam.
I naprawdę głupio mi o tym mówić... zaledwie po jednej nocy...
i dlatego, że pracuję w agencji,
ale chyba cię kocham.
Chwila moment.
Postaram się do tego podejść z dystansem.
Powiedziałaś, że mnie kochasz.
Jeśli ja powiem, że cię kocham
i dam się porwać wichrom namiętności, a potem okaże się że kłamałaś,
- to tego, cholera nie przeżyję. - Nie kłamię.
I przysięgam, że od tej chwili już cię więcej nie okłamię.
- Dzień dobry, Pani Worley. - Witam Panie Worley.
- To będzie dobry dzień Pani Worley. - Ptaszki śpiewają, Panie Worley.
Czy widział pan dzisiaj swoją uroczą żonę?
Piękną, czarującą, seksowną żonę, panią Alabamę Worley?
- A czy są jakieś inne, panie Worley? - Nie, nigdy.
- Nie, nie. - Tak, tak.
Przepraszam.
Mógłbyś trochę zmniejszyć ogrzewanie?
Muszę cię o coś zapytać. Kto to jest ten Drexl?
Ciszej. To był mój alfons.
Miałaś alfonsa?
Byłam dziewczyną na telefon. Każda ma alfonsa.
- Był czarny? - Tak uważał.
Twierdził, że jego matką była Apaczką, ale pewnie kłamał.
Był miły?
Tego bym nie powiedziała. Dobrze mnie traktował.
Pracowałam tam tylko cztery dni. Raz się strasznie wkurzył.
- Jak to? Na ciebie? - Nie, na moją koleżankę Ilene.
Co jej zrobił?
Uderzył w twarz. Kopnął w brzuch. To było straszne.
Jak ty trafiłaś do takich bydlaków?
- Co wy chrzanicie? - Floyd mówi, że nie liże cipek.
Drexl, każdy czarnuch, który tak mówi, kłamie jak z nut.
Tak słyszałem.
Zaraz, Duży D, to znaczy, że ty liżesz cipki?
Jasne palancie, liżę cipki, dupy, jak leci.
Gdybym kiedykolwiek wylizał jakąś cipkę, na pewno bym się tym nie chwalił.
Byłoby mi wstyd jak cholera. Wstydziłbym się jak kurwa mać.
Słuchaj, czarnuchu... po dobrej trawie są różne jazdy.
Można nawet lizać fiuty.
- Pieprzcie się. Pojebało was? - Spokojnie, to tylko zabawa.
Mała demonstracja wyjaśni ci o co chodzi.
Rzuć spluwę.
W porządku, patrz.
Powiedzmy, że to jest super laska z rozkładówki.
A ty, to ty.
- Kochanie dokąd idziesz? - Do łazienki.
- Możesz z tym żyć? - Co?
- Pytam czy możesz z tym żyć? - Z czym?
Ten sukinsyn oddycha tym samym powietrzem co ty.
Jest bezkarny.
- Nie wkurza cię to? - Tak.
- Chcesz mieć spokój? - Tak.
Ja bym go zabił.
- Zastrzelił jak psa. - Mówisz od rzeczy.
Bzdura. Mówię tylko, co bym zrobił.
- Zabiłbyś go? - Zasłużył sobie, bydlak.
Jest mi ciężko.
Chcę go zabić, tak żeby póżniej nie siedzieć.
Nie dziwię się.
- Gdyby mi się upiekło... - Upiekło?
Najtrudniej jest zabić, reszta to pryszcz.
Co gliniarzy obchodzi jakiś alfons?
Gdyby zabito wszystkich alfonsów, bez litości,
gliny urządziłyby sobie bal.
Jeśli cię nie złapią z dymiącą spluwą, jesteś czysty.
Lubię cię, Clarence. Tak było i będzie.
- Alabama. - Dokąd idziesz?
- Napisz swój ostatni adres. - Po co?
- Pójdę tylko po twoje rzeczy. - Clarence, chcę stamtąd zniknąć.
Wiem, że się boisz, ale ja mam gdzieś tego drania.
Jesteś zupełnie bezpieczna. On jest niegrożny.
A skoro on się nie liczy, nie musisz tracić swoich rzeczy.
- Nie znasz go. - A ty mnie. W takich sprawach...
Muszę to zrobić. Zawsze będę cię bronił.
Proszę cię, napisz.
To kiepski pomysł.
Będzie dobrze. Niedługo wrócę.
- Uważaj. - Jasne.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Chcesz czegoś?
- Tak. Jesteś Drexl? - Nie, Marty.
- Chcę gadać z Drexlem. - O czym, do cholery?
Chodzi o Alabamę.
Pytał o Alabamę.
- Gdzie jest ta suka? - Jest ze mną.
- A kim ty jesteś? - Jej mężem.
Czyli praktycznie jesteśmy rodziną.
Siadaj chłopcze. Zjedz jajeczko.
Mamy wszystko czego dusza zapragnie.
Nie, dziękuję.
Nie chcesz? Co jest?
Za bardzo się boisz by jeść?
Proszę, my jesteśmy gotowi do negocjacji,
a ty już narobiłeś w gacie.
Jeszcze nic o mnie nie wiesz, a ja znam cię na wylot.
Gdybyś przyjął zaproszenie i zaczął jeść, pomyślałbym:
"Sukinsyn niczym się nie przejmuje",
"może to prawda, może ten idiota jest taki twardy,"
"że leje na wszystko. Siada i ogląda moją telewizję."
Kapujesz?
Ty jeszcze nawet nie usiadłeś.
W telewizorze pokazują gołe cycki, a ty nawet nie spojrzałeś.
Gapisz się tylko na mnie.
Wiem, że jestem ładny, ale nie aż tak jak para cycków.
O rany, mały się wścieka.
Nie jem, bo nie jestem głodny. Nie siadam bo wychodzę.
Ten film widziałem siedem lat temu, nazywa się "The Mack".
Nie boję się ciebie, tylko cię nie lubię.
W kopercie jest zapłata. Alabama ma lepsze zajęcie.
Żadnych negocjacji, nie lubię targów. W kopercie jest szmal za mój spokój.
Nie płacę ani centa więcej.
Pusta.
Wiesz co, Marty? To pieprzony Charles Bronson.
Pan Twardziel.
Posłuchaj mnie, Charlie.
Ta dziecinada jest zbędną. Nie mam żadnych praw do Alabamy.
Chciałem jej tylko pomóc.
Oto nagroda za to, że ze mną zadarłeś. Białasie!
Podobają ci się moje pieprzone panienki?
Ty sukinsynu! Chyba zwariowałeś!
Myślałeś, że to dzień białasów?
- Nic z tego! - Wykluczone.
Znowu spaprałeś robotę.
Proszę, proszę, co my tu mamy?
Clarence Worley?
Brzmi prawie jak imię czarnucha.
Wiem gdzie mieszkasz.
Ulica 4900160, mieszkania 48.
Założę się, że jest tam też Alabama.
Marty, weż wóz i przywież tę głupią dziwkę.
Ja zabawię naszego gościa.
Marty? Co ty wyprawiasz?
- Nie mogę znależć kurtki. - Poszukaj w koszu!
Włóż do torby rzeczy Alabamy. Inaczej zginiesz!
Włóż jej rzeczy do torby!
Zrobiłem ci przysługę twojego życia.
Otwórz oczy!
Otwieraj pieprzone gały!
Myślałeś, że to kurwa śmieszne?
Pieprz się, gnoju!
Nie ruszać się!
Myślałam tylko o sobie...
zabiłam nasze dziecko.
Zabiłem go.
Chcesz hamburgera? Jestem cholernie głodny.
- To dowcip? - Żaden dowcip.
To najlepszy hamburger w moim życiu.
Żaden mi tak zajebiście nie smakował.
Zjedz coś, to się lepiej poczujesz.
Czemu ryczysz?
On nie jest wart jednej twojej łzy. Wolałabyś, żebym ja zginął? Tak?
Kochasz go? Kochasz go?
Kochasz go do cholery!?
- To, co zrobiłeś... - Co?!
- To, co zrobiłeś... - No, co?!
Jest takie romantyczne.
Kochanie, ty krwawisz.
Mam tu twoje rzeczy.
Czyste ciuchy.
- Kocham cię. - Kocham. Bóg istnieje.
To nie są moje ubrania.
Rommel, gdzie jesteś? Wskakuj do środka.
Dzień dobry, tato. Cześć, Rommel. Kopę lat.
Wybaczcie mi ten bałagan.
Ostatnio nie prowadzę życia towarzysko-rozrywkowego.
Wybacz, że jestem trochę spięty,
ale spadłeś jak grom z jasnego nieba.
W porządku, tato, tak mnie niestety odbierają.
Masz coś do picia, strasznie mnie suszy.
Powinien tam być Seven-Up. A coś mocniejszego?
- Pewnie nie. Nie możesz pić piwa? - Mogę, ale nie piję.
Ja się odżywiam przeważnie piwem.
Proszę wybaczyć.
- Witam. Jestem jego ojcem. - W porządku.
Jestem jego żoną, Alabama Worley, miło mi.
Pobraliśmy się. Tak.
Skarbie, czy mogłabyś skoczyć po piwo?
Chcesz piwo? I tak kupię więcej.
Czy jest tu jakiś sklep?
Z alkoholem jest na pięćdziesiątej czwartej.
Proponuję szesć sztuk czegoś z importu. Wszędzie mają co innego.
- Powinno starczyć. W porząsiu? - W porząsiu.
Czyż nie jest najsłodszą istotą, jaką widziałeś?
Chyba jest odlotowa, co?
- Wygląda na miłą osobę. - Miłą, tato?
Złe słowo. To wielki skarb.
Smakuje jak brzoskwinia.
Chyba widzisz, że się w niej zakochałem?
Zaraz, chciałem pogadać.
Clarence, usiądż i się zamknij. Już mnie boli łeb.
Nie do wiary, jesteś taki, jak matka.
Cholera, kropka w kropkę.
Nie odezwałeś się od trzech lat.
Nagle pojawiasz się tu o ósmej rano i wpadasz jak buldożer.
Zrozum mnie, kocham cię, cieszę się, że wpadłeś.
Ale człowieku, zwolnij. Dobrze?
Kiedy się pobraliście?
Tato, mam cholerne kłopoty.
Po prostu, musisz mi pomóc.
Przestań gadać.
Czego ty ode mnie chcesz?
- Co? - Czego chcesz?
Nie bądż dzieckiem! Przyszedłeś, bo czegoś potrzebujesz, co?
- Chcesz pieniędzy? - Nie.
- Masz jeszcze przyjaciół w policji? - Owszem, mam tam jeszcze przyjaciół.
Czy mógłbyś się dowiedzieć, czy coś o nas wiedzą?
Pewnie nie, ale muszę mieć pewność.
Dasz radę?
Dlaczego sądzisz, że mogę to zrobić?
Byłeś gliniarzem.
- Ale dlaczego miałbym to zrobić? - Bo jestem twoim synem.
Moim synem? Wszystko sobie poukładałeś. Jasne.
Do diabła, czy kiedykolwiek cię o coś poprosiłem?
Chryste, czy po rozwodzie z mamą prosiłem cię o coś? Nie.
A gdy cię nie widziałem po półtora, albo dwa lata, pytałem dlaczego?
Gdy byłeś pijany,
nigdy cię nie wytknąłem palcem, tak, jak inni.
Potrzebuję pomocy, możesz mi pomóc. Rozumiesz?
Jestem dosyć zaradny.
Gdybym nie był w potrzebie, nie przyszedłbym.
Jeśli odmówisz, w porządku.
Nie ma sprawy, pójdę sobie, dobrze?
Wróciła dziewica!
Mógłbym zjeść konia z masą keczapu.
- Nie kupiłam kurczaka. - Dlaczego?
Kochanie, jest za wcześnie. To dopiero dziewiąta.
Sukinsyn!
Dick Richie!
- Dick Richie! - To ja! To jestem ja.
- Proszę wejść. - W porządku.
Siadaj, siadaj.
Będziesz czytał rolę łobuza. Jest ich dwóch, Brian i Marty.
Kto?
- Jakiś problem? - Nie, Nie.
Peter Breck dostał już rolę Brian'a, zatem czytasz część Marty'ego.
W tej scenie obydwaj jedziecie wozem, a Bill Shatner siedzi wam na ogonie.
Chcecie się go pozbyć.
Dobrze, jestem Marty.
- Gotów? - Tak.
Prowadzę.
- Skąd on się do cholery wziął?! - Nie wiem, to chyba jakieś czary.
To nie siedż tak, strzelaj!
- Bierz go! - Dziękuję, panie Richie.
Jestem pod wrażeniem. Świetne aktorstwo.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Zadzwonimy do pana. - Dobrze.
- Na jednym ręku! - Dobrze.
- Teraz spróbuj na drugiej. - Jedzie pociąg.
Nic nie znależli.
Myślą, że to coś związanego z narkotykami.
Z narkotykami? Dlaczego?
- Drexl maczał paluszki w handelku. - Naprawdę?
Drexl współpracował z niejakim Blue Lou Boyle.
- Coś ci to mówi? - Nie.
To dobrze, nie siedzisz w tych kręgach.
- A kim on jest? - Gangsterem,
handlarzem narkotyków, twoim koszmarem.
Słuchaj, im więcej słyszę o tym sukinsynu Drexl'u,
tym bardziej rozumiem, że postąpiłeś właściwie.
To nie był zwykły chłoptaś.
Nie, właśnie o tym mówiłem. To był szaleniec.
A zatem gliny nas nie szukają?
Nie. Dopóki nie znajdą czegoś lepszego,
założą, że Drexl pożarł się z Blue Lou.
Gdy wyjedziesz z miasta, nawet bym się tym nie przejmował.
Serdeczne dzięki, tato. Naprawdę bardzo mi pomogłeś.
- Mogę ci dać trochę pieniędzy. - Nie, zachowaj je dla siebie.
No cóż, synu.
Chcę, żebyś wiedział, że pragnę, aby wam się udało.
Lubię ją.
Jesteście przemiłą parą.
A ty nie rób sobie kłopotów.
Teraz musisz myśleć o żonie.
Przestań się wygłupiać.
Synu,
kocham cię.
- W porządku. - W porządku.
Oto hollywódzki adres mojego kumpla Dick'a Richie.
Tam będziemy. Zawsze mnie złapiesz.
- W porządku. - W porządku.
Chodż, Alabamo, startujemy. Pożegnaj się z tatkiem.
Pa, pa, tato. Do szybkiego zobaczenia.
Co to za całusy?
Przyślę ci pocztówkę z Hollywood.
- Alabama! - Tak, słucham?
- Opiekuj się nim, dobrze? - Nie martw się, tato.
Bedę, go trzymała krótko.
Słońce powoli zachodzi, a my się serdecznie żegnamy.
Skubaniec, miał rację.
Smakuje jak brzoskwinia.
Rommel, chodż tutaj!
- Halo. - Witaj, skarbie.
- Clarence? - Jeszcze jak!
- Świetnie, że dzwonisz, co słychać? - Niedługo mnie zobaczysz.
- W Los Angeles? Kiedy? - Jutro.
To list z historią. Opowiem ci jak przyjadę.
Nie będę sam, przywiozę moją śliczną żonę.
Przestań chrzanić! Ożeniłeś się?
Człowieku, jestem żonaty, chcesz z nią pogadać?
- Cześć, Dick, tu Alabama Worley. - Jak się masz, Alabamo Worley?
Clarence powiedział, że jesteś jego najlepszym przyjacielem.
Czyli moim też.
Clarence mówi, że musimy już jechać.
- Czy mogę jeszcze z Clarence'm? - Zapytaj, czy dostał list.
- Dostałeś list? - Jaki list?
- Listy.
- Jakie listy? - Nie dostałem żadnego listu.
- Czy odebrał już pocztę? - Odebrałeś już listy?
- Nie, mój kumpel Floyd... - Przeglądał je?
Przeglądałeś je? Nie.
Niech przejrzy listy.
Chwileczkę, czy mogę mówić z Clarence'm?
Chce z tobą porozmawiać.
Musimy już jechać. Niech przeczyta list.
Przeczytaj ten list. Powiedz, że zobaczymy się jutro.
Kochanie, przytrzymaj to.
Od jutra znikną wszystkie twoje problemy finansowe.
Jakie kłopoty finansowe?
Floyd! Zużyłeś ostatni kawałek papieru toaletowego!
Rommel! Wracaj, ty łobuzie!
Frankie, niech Luca wyjdzie i zrobi to, co trzeba.
- Wyjdż i zrób... wiesz co. - Dobrze, nie martw się.
Wie pan, kim jestem, panie Worley?
- Poddaję się. Kim pan jest? - Antychrystem.
Nastroił mnie pan do zemsty. Może pan powiedzieć w niebie,
że nie widział pan jeszcze takiego uosobienia diabła,
jak w twarzy swojego mordercy.
Nazywam się Vincent Coccotti, jestem doradcą pana Blue Lou Boyle,
człowieka okradzionego przez pana syna.
Był pan gliniarzem, więc na pewno pan o nas słyszał.
- Słyszałem o Blue Lou Boyle. - Cieszę się.
Mam nadzieję, że to wyjaśni kwestię mojej prawdomówności,
Zabawimy się w lekkie przesłuchanie, i abyśmy nie musieli być nieufni,
proszę o szczere odpowiedzi.
- Chce pan Chesterfield'a? - Nie.
Ja też mam syna w wieku pańskiego, wyobrażam sobie, jakie to bolesne.
Ale Clarence i ta jego dziwka sami się w to wpakowali.
Błagam, żeby pan nie szedł ich drogą.
Usprawiedliwi pana fakt, że i tak pan nie miał wyboru.
Chciałbym panu pomóc, ale nie widziałem ostatnio Clarence'a.
Widzisz to?!
Sprytne, co? Zarobić w nos.
To wkurwiające.
Ból przeszywa twój rozum, oczy zachodzą ci wodą.
To nic zabawnego.
To, co ja mam do zaoferowania to szczyt marzeń.
Takiej propozycji już nie powtórzę.
Rozmawialiśmy z sąsiadami, widzieli Cadillaca. Różowego.
To był cadillac Clarence'a. Stał przy pańskim domku.
Panie Worley, widział się pan z synen?
Tak.
Nie jestem pewien, ile panu powiedział.
Aby pana wtajemniczyć rzucę trochę światła na sprawę.
Ta dziwka, z którą pański syn się włóczy,
miała alfonsa, mojego pomocnika.
Oprócz bycia alfonsem i innych spraw, jest moim kurierem.
Najwyrażniej ta flądra dowiedziała się, że szykuje się transakcja,
gdyż pański kowboj wraz z nią wpadli do pokoju
i nie spoczęli, dopóki wszyscy nie byli martwi.
- O czym pan mówi? - Mówię o masakrze.
Ukradli moje narkotyki, wynieśli je stamtąd.
Upiekłoby im się, ale pański syn, kompletny idiota
zostawił swoje prawo jazdy w ręku jakiegoś trupa.
- Wiesz, nie wierzę ci. - To nie ważne.
Ważne jest do cholery, żebym ja uwierzył tobie.
- Dokąd pojechali? - Na swój miesiąc miodowy.
Wkurza mnie, że znów pytam o to samo.
- Dokąd pojechali? - Nie powiedzieli mi.
Chwileczkę, wysłuchaj mnie.
Nie widziałem Clarence'a od trzech lat.
Przyjeżdża tu wczoraj z młodą dziewczyną, mówiąc, że wzięli ślub.
Pyta o trochę gotówki, żeby mógł jechać na miodowy miesiąc.
Chciał pożyczyć pięćset dolarów.
Uważałem, że trzeba pomóc, wypisałem czek,
rano poszliśmy na śniadanie i więcej już ich nie widziałem.
Tak mi dopomóż Bóg.
Nawet nie wspomnieli, dokąd jadą. A ja wcale nie pytałem.
Nie!
Don Vincenzo. Tam nic nie ma.
To nie dobrze.
Wiesz, Sycylijczycy są świetnymi oszustami.
Najlepszymi na świecie.
Jestem Sycylijczykiem,
mój ojciec był mistrzem świata Sycylijskich łgarzy.
Ponieważ mnie wychował, poznałem całą pantomimę.
Istnieje siedemnaście tików, mogących zdradzić kłamiącego mężczyznę.
Siedemnaście min.
Kobieta ma ich dwadzieścia. Mężczyzna siedemnaście.
Jeśli się je zna, jak własną twarz, rozkładają na łopatki wykrywacze kłamstw.
My zabawiamy się w głupiego. Nie chcesz mi nic pokazać.
Ale mówisz wszystko.
Wiem, że wiesz, gdzie oni są, więc powiedz.
Inaczej tak cię uszkodzę, że się nie wykaraskasz.
Czy mógłbym teraz zapalić Ohesterfield'a?
Jasne.
Masz zapałki?
Nie, zaraz, mam swoje.
- Jesteś Sycylijczykiem? - Sycylijczykiem.
Wiesz, dużo czytam. Szczególnie o historii.
To fascynujący sprawa.
A oto pewien fakt, nie wiem, czy o nim wiesz.
Sycylijczyków spłodzili murzyni.
- Możesz powtórzyć? - To fakt.
W sycylijskich żyłach płynie czarna krew.
Jeśli nie wierzysz, możesz sprawdzić.
Setki lat temu Maurowie podbili Sycylię.
A Maurowie to czarnuchy.
W tamtych czasach Sycylijczycy byli tacy jak imigranci z północnych Włoch.
Błękitnoocy blondyni.
Ale póżniej przybyli Maurowie i odmienili kraj.
Tak ostro pieprzyli sycylijskie kobiety,
że na zawsze odmienili jakość ich krwi.
Dlatego błękitnoocy blondyni stali się ciemnoskórzy i czarnowłosi.
To naprawdę zadziwiające,
że po dziś dzień, setki lat po wydarzeniu,
Sycylijczycy nadal noszą w sobie murzyńskie geny.
I to ja cytuje historię.
- To napisano, to fakt. - Kocham tego faceta!
Twoimi przodkami są czarnuchy.
A twoja pra, pra, pra, prababcia pieprzyła się z czarnuchem.
Jej dziecko było mulatem.
A skoro to jest faktem, powiedz? Czy ja kłamię?
Bo ty jesteś po części żółtkiem.
Ty jesteś kantalupą.
To było prześliczne.
Nie zabiłem nikogo
od osiemdziesiątego czwartego roku.
Idżcie do domu syna tego komika
i wróćcie z adresem, pod który mam się skierować.
Chcę wytrzeć twarz z tego żółtka.
Franco, co się stało?
Powiedział, że Sycylijczyków spłodzili murzyni, więc Don Vincenzo go zabił.
Na dobre udupię tę chrzanioną rodzinę.
Szefie, dobra wiadomość.
Witajcie, godzina szósta dwadzieścia dwie, wita was radio Los Angeles, KBLU.
Floyd.
Nie mógłbyś przynajmniej otworzyć drzwi?
Człowieku, nawet nie słyszałem.
- Możesz mi czasami w czymś pomóc? - Tak.
Zamawiałeś dziewczynę?
Wiedziałem, że to ty!
- Poznajcie się, Alabama, Dick. - Długo tu już mieszkasz?
- Cześć, jestem Alabama. - Clarence, świetnie wyglądasz!
Świetny lokal. Chodż, jedziemy coś zjeść.
- Kto to? - To Floyd.
Dobrze, jedziemy.
Nie mówiłem wam?
Wczoraj grałem w przesłuchaniu do Hookera.
- Będziesz występował w telewizji? - Tak. To nowy T J Hooker.
- Odpukać w niemalowane. - Poznasz kapitana Kirka?
Być może, jeśli dostanę tę rolę.
- Ale super. - Byłoby świetnie.
Poznać kapitana Kirka ze Star Trek, no, no...
Jesteśmy na miejscu.
Oto apartament naszego miodowego miesiąca.
- Naprawdę się zakochałeś, co? - Po raz pierwszy w życiu.
- Wiesz, jak to jest? - Nie.
- Zamknij się.
Co ty w ogóle robisz w Los Angeles?
Święta Mario, Matko Boża. To nie może być prawdziwe.
- Działa jak trzeba. - Co?
- Mówię, że działa. - Mamy telewizję kablową.
- Napijesz się wina, skarbie? - Odrobinę, nie przepadam za winem.
To prawdziwy towar. Cholera, Clarence, prawdziwy towar!
Mam nadzieję.
- Człowieku, masz tu masę kokainy. - Wiem.
Wiesz, ile tu masz tej chrzanionej kokainy?
- No powiedz. - Nie wiem, ale cholernie dużo!
- To koka Drexla? - Nie, Drexl nie żyje.
To koka Clarence'a.
Clarence może z nią robić, co zechce. A chce ją sprzedać.
Póżniej wskoczymy z Alabamą w odrzutowiec i resztę życia będziemy wydawać kasę.
Dostałeś list? Masz dla mnie kupca?
Słuchaj, nie jestem jakiś Joe Kokaina!
Ale jesteś aktorem,
słyszałem, że w Hollywood non-stop dowożą im towar na plan.
Być może.
I być może kiedyś, gdy mi się powiedzie,
będę dokładnie taki, jak reszta. Ale jak na razie nie mam nic.
Nie mam gdzie się załatwić, ani czym się podetrzeć.
Mam tylko chrzanionego Floyda.
Mogę ci tylko pomóc to sprzedać po kawałeczku.
Nie, nie. Żadnych akcji typu "po kawałeczku".
Uznaję tylko sprzedaż hurtową i koniec.
Clarence, czy wiesz, jakie to będzie trudne?
Co ty chrzanisz? Za dwieście tysięcy odstępuję kokę wartą pół miliona
- a ty twierdzisz, że to trudne? - Bardzo trudne.
To bardzo trudne, rozumiesz?
To trudne, ponieważ kupcem jest pewna grupa społeczna, kapujesz?
Bogacze, milionerzy, którzy mają dwieście tysięcy.
Kolesie, których stać na walizkę kokainy.
Z grubsza, kolesie, których nie znam. I ty ich nie znasz.
Co więcej, oni nie znają ciebie.
Przestań, Dick.
Dobra. Clarence, słuchaj.
Znam jednego faceta, który może ci pomóc,
- ale nic nie obiecuję. - To jakaś szycha?
Nie żadna szycha.
Ale jest asystentem wielkiego producenta filmowego, Lee Donowitza.
Lee Donowitza stać na kokę wartą dwieście tysięcy,
- zakładając, że ją masz. - I co mu powiedziałeś?
A co niby miałem powiedzieć?
Nie wiedziałem, czy chrzanisz, czy nie.
Poza tym Floyd wypalił drugą stronę listu.
- Jak się nazywa ten asystent? - Elliot.
- Tylko Elliot? - Elliot Blitzer.
Dobrze, zadzwonimy i umówimy się, żeby się, za długo nie przedstawiać, w porządku?
- Gdzie? - Gdzie się spotkamy?
Przy kolejce.
Zatem masz kokę wartą pół miliona i puszczasz ją za dwieście tysięcy?
- Chcesz krakersa - misia? - Dzięki.
- Czekajmy, zostawmy goryle. - Dziękuję.
Masz kokę wartą pół miliona i puszczasz ją za dwieście tysięcy dolarów.
Puszczam. Niezłe słowo, aby opisać życiową transakcję.
- Skąd to masz? - Skąd?
Hoduję ją na parapecie. Ma tam doskonałe światło.
Ponieważ mieszkam wysoko, z dołu nic nie widać.
Świetna metoda.
- A serio, skąd ją masz? - Skąd? Z liści koki.
- Wkurzasz mnie, wracam. - Elliot, uspokój się.
Chodż, siadaj. Możemy się przecież przejechać.
Powiem ci, dobra? Tylko obiecaj, że nie piśniesz słówka.
Gdyby Dick nie powiedział, że jesteście w porządku,
- powiedziałbym, żebyś się odchrzanił. - W porządku.
Będzie fajnie. Jedziemy!
Prawda jest taka: Mam przyjaciela w wydziale.
- W jakim wydziale? - A jak myślisz? Geniuszu?
- W wydziale kryminalnym? - Doskonale.
Półtora roku temu mój kumpel miał dostęp do pokoju z dowodami rzeczowymi.
Gwizdnął tę kokę, ale ponieważ ma żonę i dzieci,
czekał jakiś czas na kogoś, komu mógłby zaufać.
- I tobie ufa? - Jasne,
chodziliśmy do jednej klasy, znamy się od lat.
Ja sprzedaję, a on wie, że jeśli schrzanię, to go nie sypnę.
- Tak. - Ani słówka więcej. Rozumiesz?
To lekki wariat.
Nic ci nie powiedziałem, nic nie słyszałeś.
Nie, nic nie słyszałem.
W drogę!
Wyjeżdzij się, skarbie.
A teraz jeszcze raz. Trzymaj się, Elliot!
Załatwiliśmy pudelka. To był świetny pomysł.
Elliot trochę zzieleniał.
Elliot, czy wyglądam jak śliczna blondyna z dużym biustem
smakującym jak lody waniliowe?
Co?
Pytam, czy wyglądam, jak śliczna blondyna z dużym biustem,
smakującym jak lody waniliowe?
- Nie. - Nie.
No to po co tak chrzanisz? Chcesz mnie wrobić?
- Clarence, on jest chory. - Daj spokój.
Słuchaj, musisz mnie zrozumieć. Lee nie lubi ryzykować.
Ma kilku ludzi, handluje z nimi od lat.
Są niezawodni, solidni i bezpieczni.
Co ty powiesz?
Skoro tak się kochacie, to co ty tu robisz?
Na pewno masz lepsze zajęcia
od zwisania głową w dół z roller-coastera.
Twój szef jest zainteresowany, gdyż mając pod nosem tyle towaru,
mógłby udawać Jasia z Hollywood, aż mu się nie zetrą opony.
Mógłby to sprzedawać, wąchać, bawić się w świętego Mikołaja.
Kupuje to jak za darmo.
Wszyscy będą się chcieli z nim zaprzyjażnić.
Przecież go nie nabieram.
Jego pieniądze, może z nimi robić, co chce.
Tylko, że my nie będziemy tu wiecznie czekać,
aż wam urosną jaja.
- Tak, słucham? - Cześć, Lee.
Elliot, jest niedziela, dlaczego rozmawiamy?
Czy nie dosyć, że cię widzę na codzień, nie mogę trochę odpocząć?
Jestem z tymi ludżmi, z którymi miałem się spotkać, pamiętasz?
Nie do wiary.
Dlaczego rozmawiamy o tym przez telefon?
Gdyż stoję z tym człowiekiem, a on chce z tobą mówić.
Czyś ty zwariował?
Powiedział, że jeśli do ciebie nie zadzwonię...
Cześć, Lee. Nareszcie pogadamy.
Lee, przede wszystkim, chcę powiedzieć, że jestem twoim wielkim fanem.
Dlatego chcę wprowadzić Doktora Żiwago w Los Angeles
i potrzebuję twych umiejętności dystrybucyjnych.
Clarence... Sam nie wiem. Doktor Żiwago to wielki film.
Największy. Największy w twoim życiu, Lee.
Mnóstwo doskonałej taśmy. Trzeba by być idiotą,
żeby nie podchodzić z rozwagą do takiego filmu.
A ty, Lee, nie jesteś idiotą.
Nie twierdzę, że nie jestem zainteresowany.
Tylko, że ja właściwie to nie zajmuję się dystrybucją.
Jestem producentem filmów. Moją misją jest robienie dobrych filmów.
Ni mniej, ni więcej.
Uważaj, jak jedziesz! Nie, nie ty.
Nie pokazuj mi palca, bo cię zabiję!
Chodzi o to, że nie jestem Paramountem. Rozumiesz?
Wybieram kilku dystrybutorów, kupuję ich małe filmy
i osiągam to, co chcę.
Szybko się wynoszę, prawdziwy biznes, małe ryzyko.
Rozmawiamy tu o Doktorze Żiwago.
Będziesz ich olewał przez półtora roku, może dwa.
Przez dwa lata będziesz się zajmował tylko moim filmem.
Tylko twoim? Skąd ten pośpiech?
Chcę ogłosić tę umowę w Cannes.
Gdybym miał czas na uprzejmości, wpadłbym, pogadał, ucałował cię.
Nie mam czasu. Muszę wiedzieć, czy ze mną spisz, czy nie.
Jeśli chcesz mój film, musisz kontrolować strach i pożądanie.
Strach i pożądanie?
Clarence, nie wiesz, że moje filmy zarobiły więcej, niż dwa i pół miliarda?
- Daj mi Elliota. - Chcesz Elliota?
Elliota. Lee chce z tobą mówić.
- Cześć, Lee. - Skąd znasz tego faceta?
- To znajomy Dicka, pamiętasz? ...nie słychać!
Co? Lizać penisa?
Ach! Kim jest Dick?
- To mój przyjaciel uczę go aktorstwa. - Powiedziałeś, że jestem aktorem?
Przynajmniej utalentowany? Naprawdę?
Skąd Dick zna tego faceta?
- Znają się od dziecka. - Dobrze.
W środę, w hotelu, o trzeciej. Przyprowadż całą obsadę.
I więcej do mnie nie dzwoń, szczególnie w niedzielę.
- I co powiedział? - Zamknij się na chwilę.
Oto plan:
O trzeciej w hotelu "Beverly Ambassador" mają się zjawić wszyscy tu obecni.
Pogada z wami.
Jeśli was polubi, i zechce się dogadać, to się dogada.
Jeśli nie, powie "spieprzajcie" i wyjdzie.
Zamknij się.
- Chce też próbkę towaru. - Nie ma sprawy.
- Powiedziałeś, że jestem aktorem? - Tak, powiedziałem.
- Powiedziałeś, że jestem dobry? - Tak, skłamałem.
Cześć.
- Jak się, masz? - Nieżle.
- Jesteś Dick Richie? - Nie. Nie ma go w domu.
- Mieszkasz tu? - Tak, mieszkam.
- Jesteście wspólokatorami? - Dokładnie.
Mógłbyś mi pomóc? Szukam kumpla. Clarence'a Worley'a z Detroit.
- Był z przepiękną dziewczyną, Alabamą. - Człowieku, znam ich. Byli tu.
- Widziałeś ich? - Tak.
- Mieszkają tutaj? - Nie,
mieszkają w Safari Motor... w Motelu Safari.
- W motelu Safari? - Tak.
A skąd wiesz, byłeś tam?
Nie, byli tu, powiedzieli, że tam jadą i poszli.
- Tak? - Tak, Motel Safari.
- Motel Safari? - Tak.
Chcesz pooglądać telewizję? Może niedługo wrócą.
- Nie, dziękuję. - W porządku.
- Uważaj na siebie, może jeszcze wrócę. - Dobra, trzymaj się.
Człowieku, nie bądż taki troskliwy, bo cię zabiję.
Jestem z ciebie dumna, dobrze zagrałam swoja rolę?
Byłaś doskonała.
- Jak ninja? - Jak ninja. Skoczę po jakieś żarcie.
A ja wskoczę do wanny, będę mokra i śliska,
potem na łóżku będę oglądała pornosy, dopóki nie wróci mój ukochany.
Wracaj szybko.
A teraz wracamy do akcji.
- Cześć. - Cześć.
- Papieroska? - Nie.
- Bardzo ładny strój. - Ten?
Kupiłam go w Las Vegas, w Newadzie.
Alabamo, gdzie nasza koka? I gdzie jest Clarence?
Kiedy wraca?
Chyba pomylił pan pokoje. Nazywam się Sadie.
Nie mamy coca coli,
ale na korytarzu można kupić pepsi colę.
Nie znam żadnego Clarence'a, ale może zna go mój mąż.
Zaraz wraca. Gra w futbol amerykański.
Jest na treningu.
Podaj mi rękę.
- Jesteś nieprawdopodobnie słodka. - Dziękuje. Dzięki.
Pokaż mi swoje oczy. Cóż za twarz.
Zrób coś dla mnie. Obróć się dookoła.
Nie, w drugą stronę.
Boli, prawda?
Wstawaj, nie jest jeszcze tak żle.
Gdzie nasza koka, gdzie Clarence i kiedy wraca?
No dobrze.
- Pierdol się. - Ja?
Co, skarbie? Nie możesz oddychać?
Przyzwyczajaj się.
- Cześć. - Pachnie tu hamburgerami.
Jaki jest najlepszy i największy hamburger z tych, co macie?
- Chyba podwójny cheeseburger z chilli. - Poproszę dwa razy.
Do tego dwa razy frytki i dwie duże dietetyczne cole.
Coś jeszcze?
Spójrz na siebie! Myślisz, że twój chłoptaś na to poleci?
Chyba zgłupiałaś do cholery,
jesteś prześliczną dziewczyną, Alabamo, ale już nie na długo.
A teraz zadam pieprzone pytanie
i dostanę prawdziwą pieprzoną odpowiedż.
Gdzie moja koka?
Obróć się.
Odpowiadaj!
Mów!
Jesteś bardzo mężnym dzieciakiem.
Świetny numer. Doszedłeś już do historii o Elvisie?
Nie, nie doszedłem.
To chyba najlepszy artykuł o Elvisie Presleyu,
jaki kiedykolwiek czytałem. Patrz.
Próbują dociec, co w nim przyciąga ludzi do dzisiaj.
Cała tematyka. Rozmowy z fanami, z ludżmi, z którymi dorastał,
z tymi, którzy kochają jego muzykę.
Póżniej fanatycy...
Nie wiem, jak ciebie, ale mnie przechodzą ciarki.
Tak, rozumiem. Spójrz.
Wygląda, jakby spadła z drzewa zawadzając o wszystkie gałęzie po drodze.
Najtrudniej jest zabić po raz pierwszy.
Nie obchodzi mnie, czy jesteś gliną, czy Kubą rozpruwaczem.
Pamiętasz faceta z Teksasu,
który w tamtej wieży pozabijał wszystkich ludzi?
Założę się o ciężką kasę, że pierwszy strzał oddał w jakąś dziwkę.
Pierwszy raz jest trudny, tu nie ma żartów.
Drugi raz, to jeszcze nie to, ale już lepiej niż za pierwszym.
Czuje się to samo, tylko w mniejszym stopniu. Jest lepiej.
Przy pierwszym zwymiotowałem, wiesz?
Póżniej jest trzeci raz.
Trzeci jest prosty, od razu się staje na nogi.
Teraz już nie mam kłopotów.
Cholera, robię to, żeby zobaczyć, jakie robią miny.
Do diabła, nie może być. Schowaliście to pod łóżkiem?
- Tak. - Nie do wiary,
schowaliście to pod chrzanionym łóżkiem?
Nie możliwe, pod łóżkiem!
Nie mogę uwierzyć, że pod chrzanionym łóżkiem
i że nie zajrzałem pod chrzanione łóżko.
Chyba się cholera starzeję. Koniec podróży.
Cel osiągnięty.
Jedno zmartwienie mniej.
Koniec, skarbie.
Chwila prawdy.
Jesteś bardzo odważna. Wiesz o tym?
Chcesz się pobawić?
Czy tego pragniesz? Pobawisz się z tatuśkiem?
Dam ci jeden strzał, lubię cię. Ukłuj mnie, no chodż.
No, wsadż mi go. No chodż!
Dziwka!
W porządku, koniec zabawy w dobre serce.
Jak ci się to podoba? Co o tym sądzisz? No co?
Zaczekaj!
- Z czego się cholera śmiejesz? - Wyglądasz idiotycznie!
Idiotycznie? Wstawaj. No śmiej się, proszę.
Przed chwilą rozpaczałaś, więc się śmiej!
Podoba ci się, co?
- Spieprzaj! - Cholera!
O kurwa! Alabama, musimy iść!
Chryste, najdroższa! Musimy stąd uciekać.
Chodż, musimy uciekać.
Cholera!
Przepraszam.
Wybacz mi.
Z drogi, do diabła!
O, cholera! Do diabła, nie wierzę!
Wiedziałem, przeczuwałem to chyba przez skórę!
Jeżdżę tak, że powinienem chyba pójść do psychiatry.
Słuchaj Carla, Kandi. Musisz mi pomóc.
- Ale jak? - Weż to, potrzymaj to.
- Naćpałeś się? Nigdy. - Włóż do torebki!
Nie schowam tych narkotyków do torebki.
Ciebie nie będzie przeszukiwał, ty nic nie zrobiłaś, schowaj to do stanika!
- Nie mam. - Błagam, już tu prawie jest,
włóż to chociaż do majtek! Włóż to do majtek.
- Nie. - To ty chciałaś jechać szybko.
Zrozum, że nie. Dupek.
Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem? Ty pieprzona dziwko!
Za kogo ty się...
Cześć.
Słuchaj, frajerze, na swoje nieszczęście jechałeś za szybko,
na swoje nieszczęście miałeś przy sobie torebkę kokainy.
- Nie malutką fiolkę. - Tylko wielką torbę.
Złapaliśmy cię. Koniec zabawy, stary.
Mamy dowód. Posiedzisz sobie.
- Nie bądziesz już pomocnikiem. - Ani drugoplanowcem.
Ani statystą. Jesteś chrzanionym gwiazdorem.
Co wieczór będziesz miał swój występ przez najbliższe dwa lata!
Dla więżniów.
Słuchaj, wyjdziesz za parę lat, poznasz jakąś starą babę,
ożenisz się i będziesz ją rozumiał, bo sam będziesz babą.
Oczywiście będziesz ją grzmocił w tyłek, bo jej cipka będzie już zbyt rozjechana.
No właśnie. Prawda, fagasie?
Krinkle, to jest to! On jest po prostu boski...
Zamknijcie się, do cholery. Nic nie rozumiem.
Co się stało, co wy chrzanicie?
W porządku.
Patrol zatrzymuje faceta za przekroczenie szybkości.
Koleś jest obsypany kokainą,
więc przyprowadzają go do mnie i Nicholsona, żeby go rozpracować.
Do Nicholsona i do mnie.
Nicholson, co za różnica? Rozpracować go.
I czujemy, że coś jest nie tak, bo ten facet to półgłówek,
a miał całą torebkę czystej kokainy.
Nie uwierzysz, co miał do powiedzenia.
Jakiś gliniarz, nie wiadomo z którego wydziału,
ukradł państwową kokainę
wartą pół miliona dolarów, i siedział cicho przez półtora roku.
- Ten gliniarz załatwił jakiegoś świra... - Słowa podejrzanego.
...który go reprezentuje. Teraz nasz ptaszek, Eliot Blitzer
pośredniczy w transakcji pomiędzy nim, a swoim szefem,
wielkim producentem filmowym, Lee Donowitzem.
To on nakręcił "Do domu w trumnie".
- O Wietnamie? - Tak.
- Cholernie dobry film. - Doskonały film.
- Wierzycie mu? - On mu chyba wierzy.
Za bardzo się trzęsie, żeby kłamać.
Wrobił by ojca, matkę i resztę rodziny, żeby się wywinąć.
To ciota, ten tchórz zrobi wszystko, żeby nie siedzieć.
- I wiesz co? Weżmie mikrofon. - Weżmie mikrofon?
Zgadza się, rozmawialiśmy.
Brudny gliniarz. To sprawa wewnętrzna.
Guzik mnie obchodzi, kto się zajmie tą sprawą.
Niechby nawet komandosi,
najważniejsze, żebyśmy razem z Toddem zostali uznani
odpowiedzialnymi za aresztowanie.
Słuchaj, odkryliśmy go, chcemy chrzanioną nagrodę.
- Zgadza się. Koniec śpiewki. - W porządku.
Mówiłem ci już, że nienawidzę lotnisk?
Tak.
Mieszkałem kiedyś przy lotnisku w Dearborne.
To wkurzające, nic nie mieć i mieszkać przy lotnisku.
Całymi dniami patrzyłem na ludzi, którzy robili to, o czym marzyłem.
- Co? - Zaczynali nowe życiorysy,
uciekali z miasta, jechali na wakacje, podróżowali. Bawili się.
Przepraszam.
Ale znając nas możemy wskoczyć w każdy z tych samolotów
i polecieć tam, gdzie chcemy. Inaczej patrzę na świat.
- Uwielbiam to. - Masz rację.
Musimy zacząć od nowa.
A właściwie, to musimy gdzieś uciec i zbudować sobie nowe życie.
Całe życie siedzę w Stanach.
Ciekawe, co w innych krajach grają w telewizji.
Dokąd polecimy, moja gołąbeczko?
- Do Cancun. - Dlaczego do Cancun?
To ładnie brzmi. Filmowo.
Clarence i Alabama lecą do Cancun, prawda?
W moim filmie będziesz gwiazdą.
O nic się nie martw. Wszystko nam się powiedzie.
Zasłużyliśmy.
Floyd, na pewno wiesz, jak dojechać do Beverly Ambassador?
- Człowieku, na pewno, Clarence. - Jak się zgubimy, to dostaniesz.
Odstaw się od mojego piwa i znajdż sobie pracę.
- W porządku. - Clarence, idziemy?
- Już wyszliśmy. - Nie chcę, żebyśmy się spóżnili.
- Tak. - Nie ma mnie, Floyd.
Jesteś? Nie, nie ma go. Zaczekaj.
- Chodż już, Dick! - To ktoś do mnie. Halo?
Cześć, Katherine, właśnie się obudziłem.
Co? Naprawdę?
- Tak powiedziała? - Co powiedziała?
Dziękuję ci, Katherine.
Do zobaczenia jutro. Cześć.
Lecimy.
Dostałem tę rolę! Dostałem tę rolę!
- Świetnie. Wspaniale. - Nawet nie muszę tam dzwonić.
- Fajnie. - Ja i Peter Breck będziemy łobuzami.
- Zadzwonią o siódmej. - Świetnie, pędzimy, opowiesz po drodze.
- Clarence? - Co?
Nie ważne. Chodż, idziemy.
Kup piwo i coś do czyszczenia.
Ja tu tracę fortunę.
- Mówisz do mnie, makaroniarzu? - On nie zna angielskiego.
Załóż marynarkę.
- Gotów? - Tak.
Załóż marynarkę. Najpierw jedną rękę.
To ważna rozgrywka, Elliot.
- Wszystko w porządku? - Nie.
Elliot, spójrz na mnie. Jest ci wygodnie?
Wygodnie? Tak, jakbym miał cegłę na jajach.
To najlepsze miejsce, Elliot. Nie będą cię macać po jądrach.
- Myślicie, że nie zauważą? - Nie.
- Jak staniesz, wszystko się ułoży. - Tak.
- Powiedz coś. - Dobrze.
Cześć. Jak żyjecie?
Nazywam się Elliot, jestem amerykańskim harcerzem.
My harcerze sprzedajemy kokainę w celach charytatywnych.
- Przestań. - Przepraszam.
- Nie chce mi się wierzyć. - Słyszysz go?
Pamiętaj, że jesteśmy na korytarzu i wszystko kontrolujemy.
A jeśli ktoś zrobi coś, czego nie słychać?
- Wyciągnie spluwę? - Robiliśmy to już, setki razy...
Znamy się na tym. Jesteśmy najlepsi.
Słuchaj, żadnych wygłupów.
W razie czego, wpadamy i rozwalamy gang, rozumiesz?
I zapamiętaj, nie chcesz iść do mamra, prawda?
- Nie, nie chcę. - A zatem?
Twój szef musi tam wylądować.
A w tym celu musimy w sądzie udowodnić,
że ten szanowany obywatel handluje także kokainą.
Udowodnić w sądzie... To twoje zadanie.
Tylko tyle. Nic się nie stanie, nikt ci nie zrobi krzywdy.
A zatem ty masz sprawić, aby przyznał się na taśmie,
że kupuje kokainę. W porządku?
Weż się w garsć. Zrobię ci kawy.
To się stało, gdy graliście w koszykówkę?
Tak, dostałam łokciem w oko, a zaraz potem piłką w twarz.
- Nic nie widziałam. - Musisz uważać.
Muszę.
- Clarence, po cholerę to wziąłeś? - Na wszelki wypadek.
- Jaki wypadek? - Nie wiem co powiedzieć.
- Lee Danowitz to nie żaden alfons. - Wiem o tym.
Ale ostatni wypadek nauczył mnie, że lepiej mieć broń
i jej nie użyć, niż potrzebować i jej nie mieć.
Jest tam.
Elliot, robisz to, żeby nie pójść do więzienia.
- Spokojnie. - Cześć.
- Cześć.
- To chyba właściwa pora? - Tak, proszę.
Jesteś aktorem, graj, sukinsynu!
- Elliot. - Tak?
- Na kolana. - O nie.
Co?
Mówię: Na kolana do cholery! Zamknijcie się, wiem, co robię.
Myślałeś, że jestem chrzanionym idiotą?
- Nie. - Nie oszukuj mnie, sukinsynu!
On blefuje, nie rozumiesz, Elliot?
Chcę, żebyś powiedział Clarence, jesteś bez wątpienia...
- Clarence, co z tobą?! - Zamknij się! No powiedz!
Clarence, jesteś bez wątpienia największym kretynem na ziemi.
- Mów! - Kretyn.
Okazuje się, że nie jestem taki głupi.
- On nic nie zrobił! - Zamknij się.
Nie jestem taki głupi. Co tam na nas czeka na górze?
- Mów do cholery! - Zastrzeli go.
- Bo cię zaraz kropnę! - Nie zastrzeli go.
- Sukinsynu! - Zastrzeli go.
Jak mawiają: Jeśli się mylę, to przeproszę, rozumiesz?
Czegoś mi tu brakuje.
Przysięgam na Boga, że jeśli coś nie wypali, najpierw ciebie zastrzelę.
- On nic nie zrobił, co ty... - Zamknij się. Rozwalę sukinsyna.
Pieprz się!
Chciałbym, żeby ktoś mnie stąd zabrał, bo mi się to też nie podoba!
Weż się w garść, ty cioto!
Naprawdę chciałbym, żeby ktoś mnie stąd zabrał.
Trzymaj się Elliot!
Proszę mi wybaczyć, ale ja nie mogę tego wytrzymać, nie mogę!
Chciałbym, żeby ktoś mnie uratował i żeby już wszystko było w porządku.
- Elliot? Elliot. - Co?
Przepraszam.
Przepraszam cię. Już dobrze?
Nienormalny, czy co?
- Nie wygłupiaj się. - Po prostu musiałem mieć pewność.
To wszystko.
Nie chciałem cię tak wystraszyć.
Podoba mi się ten Clarence, kompletny wariat.
Tak.
O rany.
- Ty jesteś Dick Richie? - Nie.
- Znasz Clarence'a Worley'a? - Tak.
- Wiesz, gdzie go znależć? - Tak, wiem.
- No gdzie? - W hotelu Beverly Ambassador.
- Gdzie to jest? - Jedzie się...
nie, tak... wzdłuż plaży. Chcecie zapalić?
Prosto Beachwood, jakiś kawałek, a póżniej w prawo.
A potem długi czas prosto. Bardzo długi czas.
- Cześć, Elliot. - Cześć.
- To twoi przyjaciele? - Tak. Można tak powiedzieć.
To jest Monty.
- Cholera, niedowiary! - To helikopter.
Proszę mi wybaczyć.
Clarence.
Mnie nie musisz przeszukiwać, diabełku, bo znajdziesz tylko to.
Co cię skłoniło, żeby to przynieść?
To samo, co was do ściągnięcia ciężkiej artylerii.
- Wezmę to. - Chyba musisz.
Cześć! Chyba wszyscy już są. Elliot, przedstaw nas sobie.
- Tam z tyłu to Dick. - Dick...
Podobno jesteś utalentowany.
- Tak. W środku Alabama. - Witam.
- Na końcu Clarence. - Lee, ten człowiek...
- Borys, przestań, jestem zajęty... - Panie Donowitz?
Nie żartuj, mów mi Lee.
- Lee. - Boris, zamknij się!
Nie wstydżcie się, zapraszam.
- Dobrze, Lee? - Tak.
- Lee. - Zgadza się.
Jestem pańskim wielkim fanem. "Do domu w trumnie" to mój ulubiony film.
Po "Apokalipsie", to chyba najlepszy film o Wietnamie.
Dziękuję ci, Clarence.
- Lee. - Co?
- Facet ma spluwę. - Naprawdę?
Muszę powiedzieć, że bałem się tego spotkania.
Ale wierzę, że spotykamy się tylko w interesach.
Nie chcę być mądralą, więc wyjmę pistolet i położę go tutaj.
Twoja decyzja.
Nie. To nie konieczne. Boris, bądż grzeczny. Zrób wszystkim kawę.
- Miło was poznać. - Wzajemnie.
Skarbie, usiądż sobie.
- Elliot, paskudnie wyglądasz. - Przepraszam.
- Ohyda. - Prosiłbym o jeden podpis.
Co chcesz, zajączku?
- Podobają ci się moje dalie? - To są dalie?
- Tak, ładne? - Wspaniałe.
Na pewno. Bo kosztowały. Ile kosztował mnie tamten dzień?
Trzysta pięćdziesiąt siedem tysięcy dolarów.
Elliot, ktoś mnie chyba okrada.
- Co to za film? - Ciąg dalszy "W trumnie".
Naprawdę?
Nie ma jeszcze tytułu. Jak Joe chciał?
"Do domu w trumnie Dwa".
Mój fiut wymyśliłby coś lepszego.
Prawdziwy dowcipniś.
Wiesz Lee, nie mogę znieść większości filmów nagrodzonych Oskarami.
Wszystkie nadają się na śmietnik.
Też tak uważam.
Te dupki robią kit na podstawie dennych książek.
"Mad Max", to był film, "The Good, The Bad And The Ugly",
to był film, "Rio Bravo".
I "Do domu w trumnie", to był chrzaniony film.
Jedyny, który od czasów "Łowcy jeleni" zdobył oskary za odwagę.
Nie wierzę ci.
Lubisz cukier z herbatą?
Lee, uwielbiam, gdy łyżeczka stoi jak drut.
Podaj mi kawę.
Lee, moi wujkowie Roger i Jerry byli w Wietnamie i powiedzieli,
że "Do domu w trumnie" to najwierniejszy film o Wietnamie, jaki widzieli.
Słuchaj, Clarence, jeśli weterani tej chrzanionej wojny tak mówią,
to znaczy, że się opłacało. Twoje zdrowie.
Przyjacielu... o Boże dopiero się poznaliśmy.
To dlatego, że mamy wspólne zainteresowania.
Wiesz, chciałbym teraz obejrzeć Doktora Żiwago.
Gdzie on jest? Jest tu jakiś chrzaniony doktor?
Lee, gdy to zobaczysz, zwariujesz.
- Oby. - Bingo.
- Jak on się nazywa? - Donowitz.
Lee, to praktycznie czysty towar, możesz go jeszcze podrasować.
Oczywiście, że mogę. Boris, zrób mi jeszcze jedną kawę.
I mnie.
Muszę przyznać, że towar jest świetnej jakości.
Pierwsza klasa.
Pójdzie jak woda.
Sęk w tym, że gdy oferują mi zbyt piękną transakcję,
okazuje się, że to kłamstwo.
Przekonaj mnie, że jesteś na poziomie.
Pkrzekonaj go.
Jeśli nie chwyci, nic na niego nie mamy!
Boris, mamy kanapki. Zrób coś.
Mamy polędwicę, smaczny ryż, ktoś coś prosi?
- Czy jest aspiryna? - Jasne. Boris, daj mu.
Lee, to jest tak...
Widzisz, to transakcja twojego życia, bo ja nie wiem co robię.
Przywykłeś do zawodowców, a ja jestem tylko amatorem.
Co tu się chrzani?
Gdybym to sprzedawał po kawałeczku, zarobiłbym o wiele więcej.
- Co jest grane, Joe? - Elliot jest za daleko.
To te przeklęte jaja!
Nie jestem handlarzem narkotyków. Nie twierdzę, że ty nim jesteś,
ale jesteś producentem i masz dojście między innymi do kasy.
- Cholera, Joe, nie wyrobię. - Zaczekaj.
Są, cicho...
Ja nie dostanę za to miliona, ale ty możesz, prawda?
Zatem sprzedam ci to za dwieście tysięcy. Ty zarobisz milion.
Dla mnie to i tak wielkie znależne.
Znów go mamy.
Ja i moja żona zarabiamy minimum, wiesz?
Dwieście tysięcy to dla nas kosmos.
Elliot powiedział, że reprezentujesz skorumpowanego gliniarza.
Elliot miał ci nic nie mówić. Nie jest skorumpowany.
Jest w porządku. To po prostu była jego szansa.
- Dlaczego ci ufa? - Znamy się od dziecka.
Clarence, skoro ty nic nie wiesz, dlaczego sądzisz, że to sprzedasz?
Oszukałem go.
Zwariowałeś!
To dzikus z tego Clarence'a. Lubię go.
Oszukał go, szaleniec. Uwielbiam cię.
Elliot, słyszysz?
Monty, daj pieniądze.
Dokładnie. Panowie, trzeba udupić nasze ptaszki.
Przepraszam, kompletnie zapomniałem, kim ty tu jesteś?
- Jestem jego żoną. - Żoną...
Clarence, ty ją pobiłeś?
To się stało, gdy grała w koszykówkę.
- Odbiło ci? - Przepraszam.
- Dlaczego ty tu jesteś? - Jestem aktorem.
Gdybyś był tylko chrzanionym aktorem, to byś tu wogóle nie wszedł.
- Przyjażnię się z Elliotem. - Przyjaciele? Wariaci.
W porządku. Elliot mnie zna.
Elliot, dzwoń do Joe i powiedz, że sondaż potwierdza,
iż weżmie trzydzieści centów z każdego dolara i schowa je do kieszeni.
- Nie przeliczysz pieniędzy? - Ona to może zrobić, idę do toalety.
Dajcie pieniądze.
Muszę cię pochwalić.
- Byłem świetny? - Nawet lepszy.
- Cholera, zapomniałem założyć kamizelkę. - Idiota.
Na trzy. Raz, dwa, trzy!
Na ziemię! Wszyscy na ziemię!
Obydwaj połóżcie broń na ziemi!
Spieprzaj! To wy rzućcie broń i wynoście się!
Monty, zwariowałeś? Rób, co każą.
- To wasza ostatnia szansa! - Chrzanisz! Wasza ostatnia szansa!
Możemy was wszystkich zabić i wiecie o tym.
- Kłaść się na podłodze! - Boris, zamknij się!
- Wszyscy zginiemy! To są gliny. - No to co?
Lee, nigdy ci nie mówiłem, ale nienawidzę gliniarzy!
Załatwmy to spokojnie, nikt nie musi ginąć,
- szczególnie ten blondyn Frankenstein. - Rzuć broń, sukinsynu!
- Dwieście jedenaście? - Tak, dwieście jedenaście.
Zaczynamy, wariacie.
- O cholera! - Sukinsyn!
Co to za ludzie?
Rzućcie broń, sukinsyny, rzućcie broń!
- Jak sobie radzę z Lee? - Żartujesz? On cię uwielbia.
- Chyba nie wchodzę mu w tyłek, co? - Mówisz mu to, co chce usłyszeć.
To właśnie wchodzenie w tyłek.
Człowieku, widziałem jego film, wcale nie kłamię, był świetny.
Dlatego wszystko gra.
Zachowujesz się spontanicznie. On to wyczuwa.
Lubię cię, Clarence. Tak zawsze było i będzie.
Rzućcie broń!
Inspektorze Dimes. Inspektorze Dimes.
Rzucić broń, sukinsyny!
- Inspektorze Dimes. - Co?
- Inspektorze Dimes! - Co?
Ja już nie mam z tym nic wspólnego, prawda?
Zatem wyjdę, a wy załatwicie to już sami.
Zamknij się i usiądż, Elliot.
Skąd znasz jego imię?
Dlaczego on zna twoje? Ty mały zdrajco!
Zapomnij o graniu przez najbliższe dwadzieścia lat!
Twoja kariera jest skończona.
Byłeś dla mnie jak syn! Cholera, dżgnąłeś mnie w samo serce!
Pieprz się, ty sukinsynu!
Sukinsyn!
Kochanie!
Najdroższy.
Hej ty, z karabinem, wyjdż zza tej wersalki.
- Pieprz się w tyłek! - Makaroniarz.
Natychmiast stamtąd wyjdż, ty frajerze!
- Sukinsyn! - Powiedziałem, żebyś stamtąd wyszedł!
- Zaczekajcie. - Tylko po mału.
Już idę!
Cholera, trafił mnie.
Sukinsyn we mnie strzelił.
Kochany! Tylko nie umieraj.
- Nic ci nie będzie. - Potrzebuję karetkę.
Chrzańcie się! Zaraz zabiję tę dziwkę!
- Potrzebuję karetkę. - Zamknij się.
- Spieprzaj, ja krwawię! - Zaraz ci zatamuję krwotok.
To za Codiego.
Kochanie, ty żyjesz?
Nic nie widzę.
Kochanie, masz zakrwawione oko. Chodżmy.
Chcę samochód! Zawiezie mnie na lotnisko. Zatankowany.
I milion dolarów! Małymi banknotami! Inaczej załatwię tę dziwkę!
Po tym hałaśliwym dniu, gdy słyszałam tylko huk wystrzałów,
a w powietrzu czuć było nienawiść,
oglądam się wstecz i dziwię,
że moje myśli były tak czyste i szczere.
Wmyślach powtarzałam nieustannie trzy słowa...
Jak popsuty adapter.
Jesteś taki wspaniały. Jesteś taki wspaniały.
Czasami Clarence pyta, co bym zrobiła, gdyby naprawdę zginął.
Gdyby ten pocisk poszedł centymetr w lewą stronę.
Wtedy zawsze się uśmiecham. Tak, jakbym nie chciała odpowiadać.
Ale odpowiadam.
Mówię, że na pewno chciałabym umrzeć,
ale po jakimś czasie żal i pragnienie śmierci odpłynęłyby,
zgasły jak gwiazdy o świcie.
Byłoby chyba tak, jak teraz,
tylko, że nasz syn na pewno nie nazywałby się Elvis.
KONIEC